Hersenspinsel: Niets om aan te trekken

Beeld je even in, het is 6 uur ‘s morgens en de eerste vogeltjes beginnen fluitend aan hun dag. Jij ligt nog zalig in je bed te dromen over die ontzettend knappe jongen van je klas. Net als je droom een uiterst interessante en romantische wending neemt hoor je iets dat niet in je droom thuishoort. Na geeuwend één oog open te hebben gekregen druk je op de knop van de wekker om hem terug stil te krijgen. Net wanneer je je terug in de warme lakens van je bed wilt nestelen om verder te gaan waar je droom stopte bedenk je je dat je nog exact een uur de tijd hebt om je klaar te maken voor die belangrijke afspraak die in je agenda ingepland staat.

Snel gooi je de lakens van je lichaam en zet je je voeten op de kouden vloer. Je wilt je kleren nemen die je ’s avonds altijd netjes klaarlegt maar dan dringt het je opeens tot je door. De vorige avond was je zo moe dat je enkel de moed had om je pyjama aan te trekken en je bed in te duiken. Om zeker te zijn voel je nog een laatste keer aan de lege stoel en na een diepe zucht uit te stoten wandel je richting kleerkast.

Je trekt aan de deur van je kast en een hoop kleren komen je tegemoet. Snel bekijk je al je broeken, rokken en jurkjes op zoek naar die ene zwarte broek waar je figuur zo goed in uit komt. Het zweet breekt je uit wanneer je beseft dat die broek netjes in de wasmand ligt te wachten tot hij gewassen wordt. In de verte hoor je de klok zachtjes vooruit tikken en terwijl je opnieuw door al je kleren gaat, komt het besef dat je helemaal niet hebt om aan te trekken.

Even neemt de paniek de bovenhand en in een impulsieve bui neem je dat ene rode bloesje dat al maanden de kleerkast niet meer heeft verlaten en grits je nog snel die net te strak zittende zwarte broek mee richting badkamer. Een frisse douche later kijk je in de spiegel en merk je dat je zo echt de deur niet uitkunt. Terwijl je naar je slaapkamer holt heb je je bloesje al uitgetrokken en voor de tweede keer die ochtend laat je je blik glijden over je kleren.

Na enkele kleren gepast te hebben en daarna gekreukt op je bed gegooid te hebben kom je opeens uit op een combinatie die nog niet zo slecht staat. Een leuk paars rokje met een simpel zwart shirtje. Snel doe je wat make-up op je gezicht en spuit je wat parfum op. Tuurlijk is het zo’n dag dat alles verkeerd loopt en pas na het opspuiten van het parfum merk je dat je net die ene geur uitgekozen hebt waar die je ooit als tiener kocht en die dankzij zijn veel te straffe geur de muggen veilig op een afstandje houdt. Opnieuw ontsnapt een luide zucht je mond en richt je je op je sieraden. Kettingen en oorbellen vliegen in het rond totdat je opeens op het perfecte paar kleine pareloorbelletjes botst. Terwijl je je horloge rond je pols klikt en de oorbellen in je oren steekt merk je dat het hoog tijd is om te vertrekken.

Terwijl je naar beneden rent neem je snel die handtas mee die de nacht op de trap heeft doorgebracht. Je struikelt net niet over een paar hoge zwarte pumps die onderaan de trap staan en terwijl je deze aan je voeten doet haal je je vingers even door je haar. In de keuken gekomen eet je snel een boterham en drink je enkele slokken koffie. Op de klok zie je dat je nog exact tien minuten hebt om je bus te halen. Je neemt de sleutels van het kastje en na even gecontroleerd te hebben dat je alles meehebt sla je de deur achter je dicht. Tien minuten later stap je hijgend de bus op waar je nadat je je neergeploft hebt op het eerste zeteltje diep in je handtas zoekt naar een kam waar je je ontplofte haren even mee kunt temmen. Daarna kijk je jezelf even aan in het spiegelbeeld van het raam. Je denkt crisis opgelost en voor de laatste keer adem je diep in, klaar om rustig en relaxed bij je belangrijke afspraak aan te komen.

Dit soort scenario’s maak ik ’s morgens veel te vaak mee. Dan is het rennen om op tijd mijn trein te halen of moet ik multi-tasken om alles op tijd in orde te krijgen. Blogposts schrijven op de trein terwijl ik bel naar mama om te zeggen dat ik naar huis kom en snel snel mijn lippen stiften voordat ik van de trein stap zijn geen uitzondering in mijn leven. Gelukkig is er dat ene zinnetje dat ik altijd als excuus kan gebruiken wanneer ik zo’n hectische dag achter de rug heb.. ‘Ik had helemaal niets om aan te trekken deze morgen!’. Meestal krijg ik dan als antwoord ‘Had jij gisteren geen nieuw bloesje gekocht?’. En dan kan ik enkel met rode wangetjes antwoorden ‘Neen hoor..’

Q: Hebben jullie ook van die dagen dat je niets hebt om aan te trekken, hoewel je kleerkast uitpuilt van de kleren die erin hangen??

5 gedachtes over “Hersenspinsel: Niets om aan te trekken

  1. Héérlijke hersenspinsel! Ik ging d’r echt in weg dromen, haha! Haasten, haasten en haasten. Ik heb het ook heel vaak in de ochtend, dat ik niet weet wat ik aan moet trekken. Terrible. Of nou juist dat ene shirtje dat in de was ligt! Nooit leuk.

  2. Woooaaaa, heerlijk artikel zo true! Ik had dit ook altijd, legde het een avond van te voren klaar, zodat ik wist wat ik moest aantrekken, omdat het anders uren ging duren. Tegenwoordig heb ik een inloopkast met een wat andere inhoud en draag ik ook veel variatie. Heerlijk! ^^ Maar soms denk ik echt.. vandaag trek ik gewoon niks aan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s