Tijd voor Sint-Maarten

Hebben jullie het deze morgen gemerkt? Sint-Maarten is weer in het land. Het is raar maar het is maar een klein deeltje van België die dit feest viert en aangezien ik in Ieper woon is 11 november al altijd een speciale dag in het jaar geweest. Omdat er zo weinig mensen zijn die weten wat Sint-Maarten en Wapenstilstand juist inhoudt vond ik het tijd om even in mijn herinneringendoosje te duiken. Vandaag deel ik wat ik nog allemaal weet van vroeger.

Daar wordt op de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt,… Overal rondom mij staan kinderen met een zelfgemaakt vlaggetje te zwaaien en te zingen. Ikzelf sta wat weggestopt achter een paar grotere kinderen voor mij. In mijn handen hou ik een kartonnen paard waaraan ik de voorbije maand heel hard aan zwoegde. Maar het resultaat mag er zijn, het liefst zou ik opstijgen en met paard en al verdwijnen. Ik begin het wat koud te krijgen en ik trek mijn mutsje stevig over mijn oren. Opeens lijkt de massa links van mij in leven te komen. Mijn vriendinnetje slaat enthousiast op mijn arm en wijst naar een punt op het einde van de mensenzee. Hoewel ik niets meer zie dan de kleurrijke vlaggetjes verschijnt opeens een zwarte piet voor mijn neus. De nieuwsgierigheid neemt de bovenhand en ik begin luid mee te zingen met de rest van mijn klasje. Ons zingen wordt beloond met een lading picknicken die over ons heen wordt gestrooid. Meteen daarna wordt een groot wit paard zichtbaar waarop een man zat in een rode jurk en met een grijze baard. De zenuwen verspreiden zich meteen door mijn buik wanneer hij me passeerde want dat de echte Sint passeerde wilde maar een ding zeggen. Het zou maar enkele minuten meer duren of ik wist of hij me in die vreselijke zak zou steken of ik te horen zou krijgen dat ik een flink meisje was geweest en ik beloond zou worden met een grote zak snoepjes.

Ik herinner het me nog goed, in de lagere school kwam de Sint elk jaar langs. Weken voordien werd het feest al ingeleid met het verhaal van Sint-maarten (dat ik me nu eigenlijk niet meer kan herinneren) en mochten we beginnen aan ons knutselwerkje voor de Sint. Ik herinner me nog een grote houten blok waaraan een stokje hing en waarop een tekening van de stoomboot van de Sint getekent stond. En natuurlijk ook het kartonnen paard van in het tekstje hierboven. De leerkrachten bouwden de spanning al weken op voorhand op en vooral als klein meisje vond ik dit altijd heel zenuwslopend want als verlegen kind mocht ik er niet aan denken dat die zwarte punten me voor de hele school in die vreselijke zak zouden steken. Gelukkig ben ik altijd braaf geweest en heb ik dat nooit moeten meemaken.

Na het feest in school begon Sint-Maarten pas echt voor mij. Al van toen ik thuis kwam van school liep ik naar de koelkast om te controleren of we een wortel, suiker en een pintje fris hadden staan. En dan was het wachten. Samen met mijn ouders en zussen brachten we alle voorbereidingen in orde. Dit hield in dat mijn vader de kachel moest verplaatsen (want hoe zou de Sint anders ons huis binnen kunnen om zijn speelgoed af te zetten?), we samen een liedje zongen en ik mijn schoentje zette. Tuurlijk werden de wortel en suiker ook in de schoen gelegd en voor de pieten stond een pintje klaar. Daarna werd ik door mijn mama naar bed gestuurd en hoewel ik ’s morgens steeds overtuigd was dat ik de Sint over het dak hoorde lopen viel ik meestal meteen als een roosje in diepe slaap. Klokslag 6 uur (oh waar is de tijd dat opstaan zo vlot ging) was ik al klaarwakker en moest ik nog een paar uurtjes wachten voordat ik naar beneden mocht. Eenmaal mama de trappen afliep konden mijn zussen en ik niet snel genoeg uit ons bed springen. Omdat mijn mama wou (en nog steeds wil) dat iedereen op hetzelfde moment zijn cadeautjes kreeg moesten we nog in de gang staan wachten tot mijn papa ook uit zijn bed stapte. Van wat ik me nog herinner was het opstaan het leukste moment van het hele Sint-gedoe. Want eenmaal de deur naar de living werd geopend stond de hele tafel vol speelgoed, chocolade, mandarijnen en ander snoepgoed. 

Ik weet dat ik van geluk mag spreken dat ik geboren ben in zo’n hecht gezin. We zijn nu zoveel jaar later en hoewel mijn zussen al getrouwd zijn en mijn oudste zus al mama is vieren we Sint-Maarten nog steeds zoals vroeger. Vanmiddag komen we allemaal samen om gezellig te eten en ik weet nu al dat mijn mama de tafel in de veranda vol zal zetten met cadeautjes voor iedereen. Zelf mijn zus van 29 jaar en mijn hondje krijgen nog een cadeautje. Sinds vorig jaar hebben we ook de traditie om de ‘echte’ Sint bij ons thuis te laten komen voor mijn metekindje. Hij is nog maar twee jaar en weet eigenlijk nog niet zo goed wat de Sint allemaal inhoudt maar ik verlang nu al om zijn gezichtje te zien. 

Nadat de Sint bij ons thuis was gekomen begon het familiebezoek. Mijn meme en pepe bakten toen altijd een taart of pannenkoeken en hadden ook altijd een zak chocolade en een paar cadeautjes voor ons in petto. Maar wat mij vooral bijgebleven is zijn de beelden die steeds op de televisie speelden. Mijn meme woont net buiten de stad en viel net buiten de drukte van 11 november. Maar op tv was een straat te zien die nog geen 10 minuten wandelen was van bij mijn oma. Als klein kind verstond ik niet goed waarom mijn stad live werd getoond op tv en ik vond het altijd spannend om te zien hoe die paar mannen de last-post blaasden onder de Menenpoort.

Ieper is de oorlogstad van de Westhoek. Ik ben opgegroeid met de verhalen over de oorlog en met de Engelse Kerkhoven in de buurt. Het is raar om te zeggen maar ik ben gewoon om de Menenpoort en de kerkhoven te zien dat ik niet meer nadenk over welke betekenis ze hebben. Het is nog steeds raar dat duizenden mensen naar mijn stad komen om de oorlog te herdenken maar met het ouder worden vind ik die traditie iets magisch hebben. De televisie staat nog steeds op en hoewel ik bijna wekelijks onder de Menenpoort passeer blijft het speciaal om te zien hoe de Last-Post wordt geblazen.

Een compleet ander artikel dan normaal, maar herinneringen zijn er om bewaard te blijven, en dat laaste stukje is gewoon nodig om even bij de vreselijke gruwel van vroeger stil te staan. Een fijne Sint-Maarten en is 11 november een speciale dag voor jullie?

3 gedachtes over “Tijd voor Sint-Maarten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s