2017: snow


12 januari 2017, de dag waarop de eerste sneeuw van het nieuwe jaar naar beneden viel. Ik weet niet wat het is, maar sneeuw blijft iets magisch hebben. 

Het kind in mij komt naar boven als ik opsta en er een wit tapijt ligt. Die dwarrelende vlokjes doen me altijd denken aan wat mijn moeder me als kind altijd zei. Het sneeuwt als de engeltjes hun kussens uitkloppen hierboven. 

Alles lijkt zoveel mooier en het is even alsof we in een sprookje leven. Even wil ik terug een kind zijn, de dikke winterschoenen aan, muts op en hele middag buiten genieten. 

Nu zal ik genieten terwijl ik uit het raam van werk kijk en de kindjes met hun slee zie glijden, en na het werk dan maak ik gewoon zelf een lelijke sneeuwman! Ik zei het toch, die magische sneeuw maakt iedereen terug voor even kind. 

2017 – sunday afternoon


De ultieme zondagmiddag in de winter is er eentje met de pyjama aan, onder een warm dekentje in de zetel. Voor me een knetterend vuurtje en een leuke film op tv. 
Maar soms slaag ik er toch in om me in een gewone jeans te wurmen, dikke trui aan, wandelschoenen gestrikt, klaar om een winterwandeling te maken.

Koude oren, rode neus, modderige schoenen, een gelukkige hond, prachtige vergezichten, maar vooral een heerlijk gevoel, alsof je even de wereld aankunt. 

De volgende keer dat ik weer geen zin heb ook maar iets te doen moet ik even terugdenken aan die heerlijke boswandeling. En wie weet overtuig ik mezelf dan weer voor een nieuw avontuur. 

Dit schreef ik vorige zondag neer, na een lange wandeling met het lief en de hond. 

Hersenspinsel: Mijn dromen

dream

Of je nu 10 jaar bent of 100 kaarsjes uitblaast, iedereen heeft zijn dromen. Sommigen komen uit, andere blijven voor altijd een mysterie. Al is dat laatste misschien maar best. Zo herinner ik mij dat ik als kind de droom had om ooit zangeres te worden. Gelukkig ben ik met mijn beperkte zangstem nooit verder geraakt dan een optreden op mijn bed, met een haarborstel in de hand terwijl ik zat mee te brullen met mijn casetterecorder.

Lees verder

Troubels in (hair) paradise

PicMonkey Collage

Een paar maanden geleden nam ik de beslissing om mijn haren te laten groeien. Hoe makkelijk mijn bob ook was, I wanted some long hair! Misschien kwam mijn nood tot lange manen door al die prachtige foto’s die op het internet te vinden zijn. Meiden met een paardenstaart tot halfweg hun rug of nog beter met zo’n leuke vlecht die langs hun schouder valt. Mijn favoriet blijft stiekem toch de grote donut die bovenop het hoofd wordt geplaatst. Snappen jullie waar mijn drang tot lange haren vandaag komt? Ik alvast wel.

Maar hoe langer mijn haren worden hoe meer ik me eraan erger. Ergens had ik mezelf wijsgemaakt dat die meiden zo ’s morgens opstonden. Gewoon een vlechtje maken en meer niet. Klaar om de dag aan te kunnen, inclusief complimentjes over hun perfecte kapsel. In theorie blijkt dat mijn haren me niet zo graag hebben. Als ik ’s morgens opsta dan lijkt het alsof de haren een wedstrijdje om ter langst rechtstaan houden. Zo’n dikke vlecht bij anderen lijkt bij mij meer op een zielig sliertje vol uitspringende haartjes. Sexy? Of course (not).

En dan ben ik nog niet gestart met klagen over hoe stijl mijn haren wel zijn. Af en toe heb ik nood aan een portie glamour. Inclusief een grote bos krullen. Helaas wil mijn haar niet mee. Beter nog, na een uur met de krultang in de weer geweest te zijn, hangen mijn haren nog even stijl als ervoor langs mijn hoofd.

Laten we eerlijk zijn, hoe mooi ik lange haren ook vind, als je net als ik van die dikke froezelige haren hebt, dan is het geen pretje. Ergens droom ik al weer van een korte bob al ben ik zeker dat er dan opnieuw enkele troubels in (hair) paradise te vermelden zijn.

Ik doe mijn best om terug elke dag een artikel online te plaatsen. Stay tuned. 

Hersenspinsel: Valentijn

Valentijn_koekjes01-584x378

We kunnen stilaan beginnen aftellen naar 14 februari of beter bekend als Valentijn. Heel wat jaren geleden was deze dag een soort blind-date voor de jonge mannen en vrouwen uit het dorp want al hun namen werden in een pot gestopt om er daarna door een (onschuldige) hand uitgetrokken te worden. De speling van het lot bepaalde wie hun levenspartner werd. Romantisch? Geef mij dan maar de andere legende van Valentijn. Namelijk dat van de priester die stiekem jonge koppeltjes trouwde. Het koste uiteindelijk zijn leven maar romantisch was het wel. Ondertussen is Valentijn uitgegroeid tot een commercieel feest waar vele koppeltjes elkaar eens extra verwennen met een doosje chocola of een boeketje bloemen.

Om te weten waarom ik zo van Valentijn hou moet ik even terug naar mijn kinderjaren. Mijn opa is altijd al een stille vrij serieuze man geweest. Mijn oma daarentegen is een echte flapuit die heel veel moeite heeft om een minuutje stil te zitten. Al zolang ik me kan herinneren botsen hun karakters zo erg dat ze constant liepen te kibbelen. Maar hun liefde zorgde er ook voor dat ze niet zonder elkaar kunnen. En dat bewees Valentijn want de laatste jaren dat mijn opa nog thuis woonde verraste hij mijn oma zomaar met een groot boeket bloemen. Als bedankje voor hun vele jaren liefde. Mijn opa zit ondertussen in een rusthuis en begint in een eigen wereld te leven maar dat ene moment is er eentje die ik nooit ga vergeten want die trotse glimlach op het gezicht van mijn opa. Dat is een van mijn mooiste herinneringen aan hem.

9999a9e5d87a744e7e0154d2639f813d_large

En dan hebben we nog mijn vader. Hij is zo’n man die met feestdagen en verjaardagen naar mij of mijn zus komt met een budget en de vraag of we nog snel een cadeautje zouden kunnen gaan uitkiezen. Enkel met Valentijn vertrekt hij extra vroeg naar zijn werk om nog snel dat ommetje naar de bloemist, juwelier of andere winkel te kunnen maken. Al sinds ik het mij herinner komt hij dan zo trots als een gieter thuis met dat ene speciale cadeautje voor mijn mama. Een traditie die zich stilaan verderzet bij mijn zussen en hun man.

En dan zijn we aangekomen bij mijn vriendje. Ondertussen zijn we al een klein jaar en half samen en hebben we er al onze eerste Valentijn samen opzitten. Één klein probleempje want hij is tegen al dat commercieel gedoe. Geen extra pakje of lief berichtje maar gewoon een dag zoals alle andere. Niet dat ik per se een pakje moet krijgen maar het idee dat je lief op zoek gaat naar dat ene speciale (overdreven en met hartjes bedekte) kaartje of pakje vind ik zo leuk. Misschien ben ik gewoon overdreven romantisch. Zijn excuus is dat hij het raar vindt om net die ene dag te tonen hoe graag hij me ziet. Oké ik geef toe, ook wel een beetje romantisch en aangezien ik al ergere Valentijns mee gemaakt heb kan ik daar wel mee leven. Oké, jullie zijn nu waarschijnlijk benieuwd naar mijn meest verschrikkelijke Valentijntjes, wat  dacht je van mijn eerste vriendje die het net de dag voor mijn verjaardag en Valentijn uitmaakte zodat hij geen cadeau hoefde te kopen. Of die keer toen er een onbekende jongen een briefje vol spelfouten en zijn telefoonnummer op mijn fiets had geplakt. Klein detail was dat ik het briefje niet had gezien en het dus door mijn papa werd ontdekt bij het naar binnen brengen van mijn fiets. Gênant! Al ging het iets gênanter geweest zijn moest het briefje aan mijn broek blijven plakken zijn en ik zo door school geparadeerd hebben. En mocht je het afvragen, ik heb nooit durven bellen naar die jongen.

tumblr_mhm0ohwRmX1s1lnigo1_500_large

Ergens snap ik mijn vriendje wel maar toch weet ik nu al dat ik later niet ga kunnen weerstaan om hem op die dag te verrassen met enkele romantische dingen zoals een ontbijt op bed met een eitje en een boterham in de vorm van een hartje. Of een lief briefje verstopt in zijn broekzak. Ideetjes genoeg en hoewel ik dit jaar iedereen rondom mij verwend zal zien worden met een klein geschenkje, verheug ik mij er al op om mijn papa en schoonbroers met een trots gezicht hun pakjes te zien afgeven. En mijn lief cadeautje? Dat komt op een andere dag want  dat hebben ik en mijn vriend afgesproken. Dit jaar verrassen we elkaar met onze Valentijn op een compleet random dag in het jaar. Een nieuwe traditie die wij inzetten en waar ik nu al heel benieuwd naar ben. (Heb ik gezegd dat ik dit soort kleine suprises geweldig vind =) !

En jullie, hoe vieren jullie Valentijn dit jaar?

Warme chocolademelk, zakdoeken en snottebellen.. Daar is de herfst

Enkele nachten terug lag ik heerlijk te dromen. Ik had net de opdracht binnen gekregen om enkele mensen te redden uit een dorpje die aangevallen werd door een enge weerwolf. De hemel was felblauw en de zon scheen op mijn rode superheldenpakje. Mijn vingers vonden net hun weg naar het knopje die mijn vleugels tevoorschijn toverden toen ik opeens een geluid hoorde die niet in mijn droom thuishoorde. Knorrig deed ik mijn ene oog een centimeter open zodat ik kon zien waar het geluid vandaan kwam. En dan drong het tot me door, een paar regendruppels waren bezig aan hun eigen tripje en verkenden de grond. Niet veel later volgden hun vriendjes en knetterde een helse regenbui tegen mijn raam.

Een paar uur later kondigde mijn wekker aan dat het tijd was om op te staan. Nadat het me eindelijk lukte om mijn voeten op de koude grond te zetten, begaf ik me naar de badkamer voor een warme douche. Het warme water op mijn huid was voor mij het begin voor een perfecte dag. Wist ik veel dat ik die dag nog een paar stralen water over me heen zou krijgen, jammergenoeg niet zo ontspannend als die, die uit de doucheknop kwamen.  

Een paar dagen later wist ik dat er een vervolg zou komen aan die natte regenbui die mijn droom zo absurd verstoorde. De eerste ‘Atsjou’ kondigde aan dat ik me mocht verwachten aan een vreselijke verkoudheid. Overal waar ik kwam liet ik een spoor van witte zakdoekjes achter en alsof dat nog niet genoeg was kon iedereen me meteen vinden door mijn luide gehoest, gesnotter en mijn rode opgezwollen neus.

Ondertussen functioneert mijn neus weer normaal en is die verkoudheid verleden tijd. Toch heeft het me doen inzien dat de zomer echt tot een einde is gekomen en dat we ons moeten aanpassen aan de komende koude winter. De prachtige verkleurde blaadjes vallen op de grond en de eerste kastanjes die in het gras liggen. Het geeft me meteen zin om mijn laarsjes en dikke wollen muts aan te trekken. En die verkoudheiden, wel die horen nu eenmaal bij de herfst. En die vreselijke tijd is zelf leuk te maken. Hieronder mijn tips..

Hoe mottig een verkoudheid je ook doet voelen, ik knap altijd op door een gezellige filmavond/middag. Trek je warmste pyjama aan, inclusief die dikke wollen sokken en zoek een zacht dekentje uit. Nadat je de rolluiken dichtgedaan hebt en een paar geurkaarsen aangestoken hebt kruip je met de tv-bediening en het zachte dekentje in de zetel. Een leuke meidenfilm op het scherm en its time to enjoy. 

Mijn andere manier om echt te ontspannen bij een verkoudheid is een zalig lang warm bad. Net als hierboven inclusief met een paar kaarsjes, een goed dik boek en heeel veel badschuim. Ik kom dan wel altijd als een gerimpeld mensje uit mijn bad, de verkoudheid is helemaal vergeten.

En jullie? Hoe gaan jullie met zo’n verkoudheid om? 

Hersenspinsel: How to handle dark times..

Dat het leven niet altijd even soepel verloopt als voorspeld ondervind ik momenteel op alle vlakken. Eigenlijk zou mijn leven best een soapverhaal kunnen zijn. En dan zou ik dat vreselijke meisje zijn dat niets anders doet dan bleiten inclusief de uitgelopen mascara. Oké niet waar, ik ben wel zo slim om te snotteren met waterproof mascara.

Waarom mijn waterlanders bij het minste losbreken? Ik weet het niet… School viel een beetje tegen en ik heb maar het gevoel dat ik met mijn leven ter plaatse blijf trappelen terwijl mijn leeftijdsgenoten verder evolueren en hun leven opstarten. Kort gezegd is dit heel frusterend! En dan zijn er nog een paar persoonlijke dingen waar ik maar blijf sukkelen. Ik kan dit artikel vol schrijven met frustaties die momenteel door mijn hoofd spoken maar daar hebben jullie ook niets aan. Dus genoeg geklaagd. 

Terwijl ik dit schrijf besef ik dat je tijdens moeilijke momenten twee keuzes hebt. Ofwel kies je de makkelijke manier en loop je weg van alles wat je boos, verdrietig of kwaad maakt. De andere iets moeilijkere keuze is om je frustaties de ogen in te kijken. Schouders recht, borst vooruit en enkel nog vooruit kijken.

Gelukkig staat opgeven niet in mijn woordenboek. Hoe donker mijn leven momenteel ook is, hoe enthousiaster ik ben om de lichtpuntjes in de verte te zoeken. Ik probeer te genieten van de kleine dingen in het leven. Straks ga ik met mijn metekindje mee naar de eendjes kijken. De glimlach die op zijn gezichtje staat wanneer hij een stukje brood mag gooien geeft me energie voor de rest van de week. En gisteren kocht ik een nieuwe laptop voor school. Een soort van nieuwe start want hoe hard ik er stiekem tegen op zie, maandag begint het nieuwe schooljaar. En die start ga ik aan zoals ik net zei, met mijn borst vooruit en schouders recht

Het is gewoon veel leuker om het leven door een roze bril te zien, de kleine dingetjes die je gelukkig maken te koesteren. Een kusje van het vriendje of een avondwandeling aan de zee waarbij je kunt genieten van een prachtige zonsondergang of gewoon een nieuw liedje ontdekken waar je spontaan vrolijk van wordt. 

Misschien is dit ook het perfecte moment om me te focussen op mijn dromen. Geen onbereikbare dromen maar gewoon een paar kleine dingen die ik al mijn hele leven wil. Leren rijden met de auto, een weekendje weg met het vriendje, … Allemaal dingen die ik het komende jaar wil bereiken.

En nu is het aan jullie, laat me weten hoe jullie de donkere periodes in jullie leven aanpakken? Zitten jullie met jullie warme pyjama en met een doos zakdoeken onder een warm dekentje te hopen dat die slechte periode zomaar verdwijnt of pak je je problemen met een glimlach aan?

Bron foto’s: weheartit