2017 – dreams do come true

fullsizeoutput_7

Ik weet nog perfect dat ik enkele jaren geleden spaarde voor mijn eigen Macbook. Ik zag het al helemaal voor me dat ik mijn blogjes ging typen met zo’n prachtige laptop op mijn schoot. Voor school moest ik mijn centjes in een Windows-computer stoppen en eigenlijk heb ik toen de droom om mijn Macbook te kopen opgeborgen.

En nu een heleboel jaren later is mijn laptop die ik destijds kocht volledig uit elkaar gevallen (neem dat maar heel letterlijk) en besloot ik in een hele impulsieve bui die droom toch weer naar boven te halen. En hier zit ik dan, mijn eerste blogje te tikken op mijn eigen Macbook. Gek hoe het leven kan lopen toch!

En dat bewijst nog maar eens dat je nooit mag stoppen geloven in je dromen, hoe gek en onbereikbaar ze ook lijken. 5 jaar geleden toen ik mijn “if i was a rich girl-wishlist” schreef had ik nooit kunnen denken dat ik vast werk zou hebben, verloofd zou zijn met een hele lieve jongen, een huis aan het bouwen zou zijn en vooral niet dat ik echt de stap zou durven zetten om zo’n speciaal iets als een Macbook te kopen.

En nu ga ik verder met het ontdekken van de wondere wereld van mijn nieuwe laptopje want dat is nog heel hard wennen. Haha!

 

 

2017 – beugelbekkie


Het moet ongeveer een jaar geleden zijn dat ik een beetje onhandig en zenuwachtig bij de orthondontist binnenstapte. Zou ik als 24 jarige echt nog blokjes moeten dragen? 
Even terug in de tijd. Ik heb altijd vrij rechte stevige tanden gehad. Volgens mijn geheugen heb ik nog nooit een gaatje gehad en het enige wat er gebeurd op de jaarlijkse controle is het verwijderen van mijn tandplak. Het was dus even paniek toen er 1 van mijn ondertanden scheef begon te groeien en ik dus richting orthodontist werd verwezen. 

Het verdict was mild, 1 jaar beugel die heel misschien een maandje vroeger af zou mogen. En het werd beter want na een kleine 8 maand heb ik terug rechte tanden en mogen mijn nieuwe vrienden er eindelijk af! Hier enkele dingen die ik leerde over het dragen van een beugel als volwassene.

  • Wit of grijs? Hoe moeilijk kan de keuze zijn? Heel moeilijk dus! Pinterest bracht me ook geen hulp dus ik luisterde braaf naar mijn orthodontist toen ze me zei dat de grijze blokjes makkelijker te verwijderen waren. En neen ik wil geen felgekleurde rekkers. Geef mij maar de minst opvallende grijze. (Al waren die knalroze stiekem ook wel heel leuk)
  • Het inbrengen van de rekkers om plaats te maken tussen de tanden is de hel! Vooral ’s avonds heb ik een paar keer gevloekt en gedacht waar ben ik aan begonnen. Gelukkig zijn er bruistabletten die de pijn wat verzachten. 
  • Dat is meteen ook het goede nieuws want die rekkers waren ook meteen het pijnlijkst. Oke dat metaal in je mond is niet fijn maar eerlijk echt pijn doet het niet. 
  • Het is best ongemakkelijk om een hamburger te eten terwijl er iemand voor je zit. Eigenlijk al het eten blijft zitten. Maar alles went en je weet dat het echte liefde is als je lief je wijst op het feit dat er nog een blad sla tussen je tanden hangt.
  • Lachen met een beugel is wennen. Ik denk dat ik de voorbije maanden alles gedaan heb om te lachen met mijn mond dicht. Tot het besef kwam dat lachen met de tanden bloot zoveel leuker is!
  • Mijn tandenborstel is mijn beste vriend geworden. Ik poets minder 3 keer per dag mijn tanden en ik heb er standaard 1 mee in mijn handtas. Volgens mij ligt er ondertussen ook 1 op mijn werk en in mijn auto. Idem mondspoeling en flosstokjes. Van die laatste kun je er nooit te veel meesleuren!
  • Lispelen is iets waar ik bang voor was maar als ik mijn familie en lief maf geloven babbel ik nog steeds gewoon. 
  • Een dieptereiniging van het tandvlees klinkt minder pijnlijk dan het klinkt. Al kan dat ook liggen aan dat verdovend gas dat ik mijn mond werd gespoten. 
  • Opeens spot je overal volwassen beugelbekkies en dan moet je natuurlijk een praatje maken. Uitwisselen van ervaringen weet je wel. 
  • Het geeft een heerlijk gevoel om stiekem dingen te eten die je normaal niet mag eten met je beugel. Al ben ik zo wel van mijn kauwgomverslaving afgekomen.
  • Elk beugelverhaal is anders maar volgens mij valt het echt heel goed mee!

Nog 2 weken te gaan en dan ben ik terug beugelvrij. Nu kan het aftellen echt beginnen! En ik was vergeten hoe vreemd het voelde om te poseren voor mijn blogfotos. #akwardposing 

2017: snow


12 januari 2017, de dag waarop de eerste sneeuw van het nieuwe jaar naar beneden viel. Ik weet niet wat het is, maar sneeuw blijft iets magisch hebben. 

Het kind in mij komt naar boven als ik opsta en er een wit tapijt ligt. Die dwarrelende vlokjes doen me altijd denken aan wat mijn moeder me als kind altijd zei. Het sneeuwt als de engeltjes hun kussens uitkloppen hierboven. 

Alles lijkt zoveel mooier en het is even alsof we in een sprookje leven. Even wil ik terug een kind zijn, de dikke winterschoenen aan, muts op en hele middag buiten genieten. 

Nu zal ik genieten terwijl ik uit het raam van werk kijk en de kindjes met hun slee zie glijden, en na het werk dan maak ik gewoon zelf een lelijke sneeuwman! Ik zei het toch, die magische sneeuw maakt iedereen terug voor even kind. 

2017 – sunday afternoon


De ultieme zondagmiddag in de winter is er eentje met de pyjama aan, onder een warm dekentje in de zetel. Voor me een knetterend vuurtje en een leuke film op tv. 
Maar soms slaag ik er toch in om me in een gewone jeans te wurmen, dikke trui aan, wandelschoenen gestrikt, klaar om een winterwandeling te maken.

Koude oren, rode neus, modderige schoenen, een gelukkige hond, prachtige vergezichten, maar vooral een heerlijk gevoel, alsof je even de wereld aankunt. 

De volgende keer dat ik weer geen zin heb ook maar iets te doen moet ik even terugdenken aan die heerlijke boswandeling. En wie weet overtuig ik mezelf dan weer voor een nieuw avontuur. 

Dit schreef ik vorige zondag neer, na een lange wandeling met het lief en de hond. 

2017 – wedding diary (part 1)

15873290_10211944459073669_816315373652353835_n

Het moet een jaar geleden zijn dat we er voor de eerste keer over babbelden, hoe leuk zou het zijn om te trouwen. Maar dan echt trouwen, met alles erop en eraan. Groot feest, veel vrienden, een rij oldtimer mini’s om de suite naar de kerk te brengen. In ons hoofd hadden we alles al klaar maar echt trouwen, dat was iets voor later.

En toen opeens met kerstavond was er die ring en de vraag ‘wil je trouwen’ en werd alles opeens echt. Hier de dingen die ik in 2 weken geleerd heb over de roze wolk ‘verloofd’ zijn. Bekijk dit met een tikkeltje zout, dit is meer om later eens terug te lezen.

  • – expectation vs reality- Hoewel we er allemaal stiekem duizend keer over gefantaseerd hebben – geef maar toe- weet je op het moment dat je ventje op zijn knie gaat helemaal niet wat zeggen. Ik dacht dat ik ja gezegd had maar blijkbaar stond ik gewoon te snikken terwijl ik mijn vinger gaf.
  • Nogmaals, we fantaseren allemaal wel over dat perfecte aanzoek. Maar eerlijk, hoe hij het ook vraagt, het blijft een speciaal moment dat het er helemaal niet om toe doet hoe het gebeurd. Dus ladies, stop met denken hoe je het wil en laat het gewoon gebeuren.
  • Nog voor je die ring rond je vinger schuift check je best in welke zalen je je trouwfeest wil laten doorgaan. Want iemand, please leg me uit hoe het komt dat de meeste zalen al bijna volboekt zijn voor september 2018. Dat is pas binnen een kleine 2 jaar! Hoe dan?
  • Terwijl je gaat kijken naar de zaal komt de vraag en wat wil je eten als hoofdgerecht. Vis, biefstuk, rosbief, kip of iets anders. Euhm en dat moeten wij nu meteen weten? Het enige waar ik momenteel aan kan denken is dat dessertbuffet die een halve zaal in beslag neemt!
  • Nog zoiets, de gastenlijst. In je hoofd lijkt alles prima te doen. Het wordt een intiem feest met net iets meer dan 100 mensen op het avondfeest. Recepties, daar doen we niet aan mee. En daar zat ik dan met mijn gastenlijst van 250 man voor mijn neus. Hoe dan? En erger nog, wie moeten we schrappen? 1 ding is zeker, die receptie komt er!
  • De ring, die mooie ring, waar je voor 1 keer echt mee mag pronken. Helaas de reden waardoor ik ontdekte dat mijn linkerringvinger scheef staat. Hoe dan? Ik loop dus rond met mijn verlovingsring aan mijn rechterhand, je weet wel geen scheve vingers.
  • Dat brengt me moeiteloos bij die verlovingsfoto. Hoe moet je een leuke foto nemen van een hand? Mijn I-phone staat vol met foto’s van mijn ring, mijn scheve vinger en de vinger van mijn lief waar een topje van ontbreekt. Hoe doen ze dat toch op pinterest?
  • Opeens komt die ene zin ‘misschien moeten we gewoon naar het buitenland gaan en daar met de familie trouwen’ eruit. Been there, done that, leek een leuk idee tot we de prijzen zagen.
  • En dan sta je opeens in een prachtige kamer met vrijstaand bad en jacuzzi, terwijl je eigenlijk de zaal moet bekijken. Is het acceptabel om je trouwzaal te kiezen omdat ze een leuke hotelkamer erbij aanbieden?
  • Hoewel ik vroeger altijd dacht aan feestvieren als ik aan trouwen dacht, denk ik nu yes, ik mag trouwen met mijn grote liefde. En daar ben ik heel blij om!

Ik ben nu echt 2 weken verloofd maar het lijkt alsof we al eeuwen aan het voorbereiden zijn. Niet erg want nu kan ik echt mijn pinterest volpinnen met bruidsjurken en kan ik zonder excuses de marathons van say yes to dress bekijken. Nog 1 jaar en 9 maanden te gaan..

2017 – hello

img_4844

Hoe start je een nieuwe blog na 3 jaren stilte? Is het uberhaut nog ‘in’ om te schrijven over je leven of is de volledige blogwereld ondertussen verhuist naar youtube? Wat ik wel zeker weet is dat het de laatste weken weer begint te kriebelen om te schrijven. Niet meer over make-up, niet meer dagelijks, wel wanneer ik er zin in heb en over de dingen die ik op dit moment meemaak. Want met mijn laatste postje in 2014 is er veel veranderd, heel veel veranderd!

Zo ben ik momenteel een huis aan het bouwen en ga ik trouwen! En dat allemaal terwijl ik full-time ga werken. Het echte leven dus. En wat is er leuker dan na mijn tienerjaren, ook dit deel ook met jullie te delen?

Benieuwd wat dit nieuwe hoofdstuk zal brengen.

– Jody –

 

 

 

Tag: Crazy Dog Lady

076

Wat ik de voorbije weken bijgeleerd heb? Heel veel bloggers hebben katten. Niet vreemd dus dat de kattentag zowat op elke blog voorbij kwam. Maar helaas, ik heb geen katten. Maar wel een hond. Er is altijd al een hond in mijn leven aanwezig geweest en dat waarschijnlijk altijd zo blijven. Moet ik nog vertellen dat ik zowat een gat in de lucht sprong toen ik zag dat Eline een hondentag had gemaakt? Wel hier gaan we, met in de hoofdrol Laika, mijn bejaarde mopshondje.

Lees verder